Projekt grupy 4! Hazard (2007-2009)

Cykl „Hazard" realizowany jest przez grupę 4! od 2007 roku. Do tej pory powstało pięć obrazów wideo: „Namiot", „Bal", „Siekiera", „Walizka" i "Piach".

Składają się one na wielokanałową, pełną wzajemnych zależności instalację wideo. Ścieżki dźwiękowe poszczególnych projekcji konkurują ze sobą w przestrzeni, nakładając się na siebie. „Siekiera" przez cztery minuty i pięćdziesiąt sekund zagłusza pozostałe projekcje, aby następnie zamilknąć na pięć minut i dziesięć sekund. „Bal" wypełnia przestrzeń naprzeciwległą; poddana prostemu zniekształceniu muzyka uwydatnia oniryczny nastrój obrazu. W tej samej przestrzeni, lecz jakby na uboczu znajduje się „Namiot" - dwie zsynchronizowane projekcje o identycznym wymiarze i czasie trwania, wyświetlane jedna obok drugiej. „Walizka" stanowi początek drugiej części cyklu, której tematem ma być „martwa natura w akcji", bezwiednie budząca się do życia w przestrzeni wypełnionej szumem. W realizacji epizodów „Namiot" i „Bal", oprócz obecnego składu grupy, brał jeszcze udział Paweł Dziemian.
Cykl „Hazard" jest o ryzyku, które jest nieśmiertelnym współtwórcą naszego doświadczenia, funkcją podrywającą nasz chaotyczny świat do ruchu. Chodzi o ryzyko jako pewien wszechobecny potencjał, możliwość niepowodzenia. Nadzieja na sukces, która nieodłącznie idzie w parze z groźbą porażki. Taka ambiwalentna groteska, która w pewnym sensie, towarzyszy każdemu, najbardziej prozaicznemu nawet działaniu. Ciąg przyczyn i skutków naszych poczynań i rzeczy, które dzieją się wokół jest nie do rozgryzienia. Na pewno nie w czasie rzeczywistym. To skrajnie skomplikowana matematyka. Otacza nas piękny chaos. W sobie też mamy piękny chaos.

„Budując sytuacje przedstawione na naszych wideo próbowaliśmy uchwycić elementarny nastrój, który odnaleźć można zarówno w greckich tragediach, baśniach braci Grimm jak i scenariuszach von Triera. Chcieliśmy odnaleźć jakiś wspólny mianownik tych historii, ten pierwiastek, który obecny jest również w naszym codziennym doświadczeniu. W szkole uczono nas, że chodzi tu o fatum, ale my wiemy, że jest to raczej ryzyko, którym oddychamy, nieprzewidywalność chaosu w którym żyjemy i który nosimy w sobie. Raz na wozie, raz pod wozem. Na kogo wypadnie, na tego bęc” – 4!